Voor www.reisomdewereld.nl

Interview via internet

Dick en Els

In San José werden we door Jorien Marcus geïnterviewd voor een Nederlands reismagazine op internet http://www.reisomdewereld.nl Om jullie deze maand toch nog iets te lezen te geven drukken we hieronder de volledige tekst af. Veel plezier en tot volgende maand!


Beste Dick en Els, jullie trappen twee fietsen en vijftig kilo bagage de wereld rond. Dat is een hele klus. Tegenwoordig kun je overal komen met het vliegtuig. Met de auto heb je veel vrijheid, in de bus zit je droog. Waarom zijn jullie met de fiets op vakantie?

Hohohoho! Kalm aan Jorien. Dit is pas je eerste vraag en meteen ontstaan er al vier grote misverstanden. Om met het laatste te beginnen: we zijn niet op vakantie... was dat maar waar. We zijn op reis en dat is gewoon hard werken. We willen de wereld zien, horen, voelen en ruiken en daarom reizen we op de fiets. De fiets is - volgens ons - het meest geschikte vervoermiddel om de omgeving waarin je reist met al je zintuigen te beleven en het kan je overal brengen. Want... waar een weg is kun je fietsen. Het is het enige vervoermiddel waarmee het contact met de wereld om je heen volledig blijft. De vrijheid die je met de auto hebt is maar beperkt... je bent afhankelijk van de kwaliteit van de weg, de verkrijgbaarheid van de juiste brandstof en de rompslomp bij grensoverschrijdingen moet je ook niet onderschatten. Bovendien ben je door plaatwerk en glas gescheiden van je omgeving. Vanuit het vliegtuig is het zicht heel beperkt en het brengt je alleen maar naar een volgend vliegveld. In de bus zit je dan weliswaar droog maar daar heb je dan ongeveer ook wel alles gezegd.
Op de fiets ervaar je alles heel direkt. De geur van het land, de geluiden, je voelt de wind en de zon. Bovendien reis je in een rustig tempo (vergeleken met bus ed.), je ziet veel meer details en kunt stoppen waar je wilt.

Jullie schreven in de Fietskoerier dat niet de bestemming, maar de tocht zelf het doel van de reis is. Wat is dan jullie doel?
Ons uiteindelijke doel is om straks, nadat we ruim vierenhalf jaar op de fiets gezeten hebben, weer veilig thuis te komen. Verrijkt met een geweldige ervaring, veel mooie verhalen en een berg dia's. Dat niet de bestemming het doel is maar de reis zelf voelden we het sterkst toen we, op onze eerste reis, na zeven maanden fietsen in de straten van Timboektoe stonden. We vroegen ons af... is dít nu Timboektoe? Is dít nu die magische stad in de Sahara? Is dit nu waar iedereen zo over roept? Maar toen we op dat moment achterom keken en de ongelofelijke weg zagen die we hadden afgelegd om zover te komen... alle avonturen, de ontmoetingen, de vreugde, het verdriet... toen beseften we heel goed dat het de reis was... niet het doel. Het was er te kómen, niet te zijn. Datzelfde gold in de zes maanden daarna voor de terugweg. Het is dus de reis, niet het doel.
Ons doel is te leven de lijn die we op de kaart trekken, niet het staan op het kruisje aan het eind van die lijn.
We verruimen onze horizon willen de wereld niet via tv en krant ervaren, maar er zelf doorheen fietsen. We willen mensen ontmoeten en hun verhalen horen.

Waar schrijven jullie deze antwoorden?
Op een Psion palmtop computer aan een gammele keukentafel in Pavas, een buitenwijk van San José, de hoofdstad van Costa Rica.
We logeren een paar dagen in de garage van een lieve Colombiaanse mevrouw die met haar kinderen naar Costa Rica is gekomen vanwege de onzekere situatie in haar eigen land.
Buiten komt de regen in bakken naar beneden... het waait dat het rookt. Beggars can't be choosers.

Uit jullie nieuwsbrief, de Fietskoerier, las ik over de voorbereiding van de ze reis. Hebben jullie toch nog dingen onderschat, of over het hoofd gezien?
Dick:
We hebben onze reis alleen voorbereid voor wat betreft de techniek en de bagage die we met ons meedragen. Verder hebben we rekening gehouden met het klimaat, de seizoenen en de windrichtingen. Voor wat de rest betreft laten we ons verrassen door wat de dag brengt. Iedere ochtend staan we op met dezelfde vraag: Waar zullen we vanavond slapen?
Els: Iets wat we onderschat hebben was de verschrikkelijke wind in Patagonië.
Dick: Iets waar we soms verbaasd over zijn dat is hoeveel de realiteit van het landschap afwijkt van de informatie die je op een landkaart vindt. Wegen die in werkelijkheid geen wegen zijn of - zoals in de Sahel - een verzameling sporen die allemaal een andere richting opgaan. Wanneer je thuis op de landkaart kijkt denk je dat een weg een weg is... gravel of asfalt. De realiteit is soms heel anders.

Waarom precies deze route?
Het verhaal van deze route - de omweg naar Alaska - is al bijna net zo lang als de route zelf. Het zit ongeveer zo: Nadat we zoveel plezier beleefd hadden op ons retourtje Timboektoe maakten we plannen om van Prudhoe Bay naar Ushuaia te fietsen. Van noord naar zuid dus. Vanwege de seizoenen zouden we in Alaska moeten starten in het late voorjaar, rond eind mei. Van een bevriende fietser kregen we het advies om onze reisrichting om te draaien i.v.m. de windrichtingen in Patagonië. Dat hebben we opgevolgd. Toen hadden we een probleem... fietsen in Tierra de Fuego en Patagonië in de maand mei is klimatologisch niet slim... daar moet je in januari zijn.
We stonden toen voor de keuze: òf nog een half jaar wachten met ons vertrek uit Nederland òf die tussenliggene periode óók te gaan fietsen. Dat laatste hebben we gedaan. We zijn naar de Noordkaap gefietst en vandaar naar Madrid. Dáár hebben we het vliegtuig genomen naar Buenos Aires en zijn vanuit Buenos Aires naar Ushuaia gefietst - wat overigens geen goed plan maar wel een geweldige ervaring was.

Hoe bedoel je dat?
Via de oostkant, via 'Ruta 3' naar Ushuaia heb je drieduizend kilometer tegenwind. Keiharde tegenwind. Bovendien is het landschap al die tijd hetzelfde.

Via de Noordkaap naar Ushuaia... en hoe dan verder?
In Zuid Amerika omhoog, ook weer rekening houdend met het klimaat. Door Centraal Amerika tijdens de 'droge' periode, buiten het regenseizoen en dan zigzaggend door Mexico omhoog.
Daar staan we straks voor het probleem dat we niet mét het seizoen mee omhoog kunnen fietsen naar Alaska. We komen niet goed uit met de tijd. Dus maken we na onze aankomst in El Paso, Texas, een bocht naar rechts, richting Florida. Vandaar willen we naar Cuba. Maar omdat je vanuit de VS niet rechtstreeks naar Cuba kan moeten we ook daar via een omweg... dus gaan we éérst naar een ander eiland. In ons geval is dat de Dominicaanse Republiek en Haïti en misschien ook Jamaica nog wel. Vandaar naar Cuba en van Cuba terug naar Mexico. Via Baja California willen we omhoog om in de VS opnieuw een rechtse bocht te maken, terug naar El Paso. Wanneer dat allemaal lukt hebben we de VS van coast tot coast gefietst. Dat lijkt ons aardig.
Vanuit El Paso willen we dan proberen om langs de waterscheidingslijn, de Continental Divide, van zuid naar noord te fietsen... door Canada... naar Alaska... naar Prudhoe Bay in het uiterste noorden van Alaska.
Als dat lukt - áls -, dan hebben we met deze reis drie 'eindpunten' met elkaar verbonden; de Europese Noordkaap met Ushuaia en Prudhoe Bay.
Dat is hoe het ongeveer zit. Als we het je precies willen uitleggen duurt het een halve dag.

Hoe lang blijven jullie op een plek en wat doe je dan?
Els:
Na vijf of zes dagen fietsen nemen we meestal een rustdag. In Cartagena, aan het eind van het Zuidamerikaanse deel, zijn we ruim een maand gebleven om alle indrukken te laten bezinken.
Wanneer we onderweg zijn dan overnachten we alleen. We komen aan, koken ons avondeten, schrijven wat in ons dagboek, gaan slapen, staan op, koken havermout, pakken in en vertrekken weer. Maar wanneer we het ergens leuk vinden blijven we er langer. Dat ligt aan allerlei dingen... aan de plek... aan de mensen... aan hoe we ons voelen... aan het weer... aan hoeveel 'werkjes' we te doen hebben.
Dick: Op deze 'rustdagen' hebben we het over het algemeen véél drukker dan op de dagen waarop we fietsen. Er is van alles te regelen. Onderhoud aan de fietsen, reparaties aan van alles en nog wat, papierwerk, geregel.
Els: Driekwart van onze vrije tijd gaat op aan het onderhouden van de contacten met de thuiswereld. Het beantwoorden van e-mail en post hapt een geweldig groot brok uit onze tijd en Dick is iedere maand drie dagen kwijt aan de productie van de Fietskoerier... foto's selecteren en editten, stukjes schrijven en vertalen... het is iedere maand opnieuw een geweldige klus en iets dat we ons tijdens onze volgende etappe zeker niet opnieuw op de hals zullen hal en.

Maar die Fietskoerier is toch heel erg leuk? Het is toch in zekere zin een verrijking van jullie reis? Jullie krijgen er toch heel veel reacties op?
Dick:
Zeker... het geeft ook wel voldoening hoor. Toen we ermee begonnen bedachten we ons dat het leuk zou zijn wanneer we veertig tot vijftig lezers per maand zouden hebben. Voor díe mensen zouden we het doen. Nu loopt dat tegen de achthonderd en krijgen we reacties vanuit de hele wereld.
Els: Er speelt nog iets anders mee; in Nederland heeft Sander, de zoon van Dick, er iedere maand ook ruim een halve dag werk aan.
Die tijd - dat realiseren we ons heel goed - is voor iemand met een druk leven heel kostbaar. We hebben dat nogal onderschat... zowel wij als hij. We zijn er heel erg blij mee dat hij dit allemaal voor ons doet maar we zullen hem er een volgende keer niet meer mee belasten. Het zou aardig zijn wanneer de lezers van deze krant hem eens laten weten dat ze zijn werk waarderen... \n // --> Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. \n // --> Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken

Jullie hebben Mennonieten ontmoet, over een zoutvlakte gefietst, jullie maken heel bijzondere dingen mee. Kun je je nog verbazen over de natuur en de mensen die je ontmoet, of vlakt dat af na verloop van tijd?
Els:
Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet meer over alles oh en ah roep. Maar de natuur verandert zoveel tijdens onze trip, dat blijft boeien. En wat mensen betreft geldt eigenlijk hetzelfde. En een lange rustperiode zoals in Cartagena helpt wel om het hoofd leeg te maken en dan geniet ik weer volop van de reis.
Dick: Het vlakt inderdaad na verloop van tijd wel af. Het meest merk ik dat aan de hoeveelheid foto's die ik neem. Dat neemt af naarmate je meer gezien hebt.
Els: Weet je, Jorien, na onze reis door noord-west Afrika en de Sahel heeft het heel erg lang geduurd voordat we opnieuw 'verrukt' waren over een land, streek en mensen. We fietsen vanuit Timboektoe terug naar huis, door zuid Europa, vandaar naar de Noordkaap, door de Baltische staten en Polen naar Madrid, van Buenos Aires naar Ushuaia, door Patagonië via Santiago de Chile en Paraguay naar het zuiden van Brazilië en vandaar naar Bolovia. Pas dáár, na nog eens 27.000 kilometer fietsen, begon het feest weer. Tijdens onze drie maanden fietsen in Bolivia en Peru hebben we het heel erg naar de zin gehad. Zeker wanneer je dat relateert aan de hoeveelheid foto's die we er genomen hebbe n.

Vragen jullie je wel eens af wat je in hemelsnaam aan het doen bent?
Ja. dat vragen we ons regelmatig af. Dat vragen we ons af wanneer we onze fietsen een te steile berg op duwen, wanneer we tegen een striemende regen infietsen, wanneer het veertig graden is en het onze zweetdruppels verdampt zijn voordat ze op de grond vallen, wanneer we al dagen aan de diaree zijn, wanneer we op een eindeloos lange onverharde weg ploeteren, tegenwind hebben en het volgende waterpunt honderdtwintig kilometer verderop ligt. We vragen het ons ook af op het moment wanneer we een astronomisch bedrag aan invoerrechten moeten betalen voor een postpakket met reserve-onderdelen voor onze fietsen. We vragen ons dat af wanneer er weer eens een poste-restante zending 'verdwenen' is en ook wanneer we 's morgens wakker worden in een hotelbed en onder de vlooienbeten zitten. Iedere dag heeft wel zo'n moment waarop we denken 'we zijn gek'.

Jullie hebben ook gefietst in Colombia. Waren jullie niet bang voor de gevaren van dat land?
Aanvankelijk niet. We hadden het plan om het hele la nd van zuid naar noord door te fietsen. Eenmaal over de grens hebben we ons wel laten beïnvloeden door allerlei verhalen. We hebben toen besloten om één traject - dat tussen de steden Pasto en Popayan - niet te fietsen omdat het FARC, de guerillabeweging, daar actief zou zijn. Van die beslissing hebben we achterf veel spijt gehad. De verhalen bleken nogal overdreven omdat de angst van de mensen groter was dan de realiteit. Het mooiste deel van het land zagen we van achter de ramen van een bus die bestuurd werd door een krankzinnige chauffeur. Dat doen we niet meer.

Hoe worden jullie ontvangen in de verschillende landen, en zit daar ook veel verschil tussen?
Dick:
Het reizen per fiets wekt bij vrijwel iedereen veel sympathie en is overal een begin van een leuk gesprek. Het levert ons vaak een gratis slaapplek op bij families die meer willen weten over de manier waarop wij ons door het leven en de wereld bewegen. En ja... daar zit véél verschil tussen.
Els: Over het algemeen kun je stellen dat de mensen in de 'rijke' landen het minst willen delen, oppervlakkiger zijn en weinig interesse tonen voor anderen en hun omgeving. Dat geldt helaas ook v oor de meeste Nederlanders.
Dick: De mensen in de 'arme' landen daarentegen zijn vaak veel hartelijker en warmer. Ze hebben meer tijd voor elkaar en zijn veel meer bereid om dat weinige wat ze hebben te delen met anderen. Dat viel ons vooral op in de kleinste dorpjes in de Sahel, in Mali en Senegal.
Els: Over het algemeen zijn de mensen in Zuid- en Centraal Amerika bijzonder gastvrij en nieuwsgierig. We worden regelmatig op straat aangesproken. Een groot verschil met Europa, daar kijkt niemand op van fietsers zoals wij. Maar in Europa is er wel verschil tussen de landen. Het hangt, vind ik, ook erg af van het feit of een gebied toeristisch is of niet, of men is gewend aan buitenlanders. Dat maakt in elk land veel verschil. Maar over het algemeen zijn onze ervaringen in niet toeristische gebieden positiever dan in toeristische oorden.

Zijn er bepaalde cultuurverschillen waar jullie erg aan moeten wennen?
Tot nu toe hebben we twee keer een geweldige cultuurshock ondergaan. De eerste keer was dat toen we vanuit Gibraltar in Tanger arriveerden en vanuit de haven plotseling midden in het oude stadscentrum stonden. We hadden verwacht dat de Europese cultuur langzaam zou overgaan in de Marokkaanse, in de Arabische. Dat was dus niet zo.
De tweede keer voelden we dat nog veel sterker toen we in Rosso, in het zuiden van Mauritanië, in een uitgeholde boomstam de rivier Senegal overstaken naar Senegal. De rivier was ongeveer tweehonderd meter breed. Toen we op de andere oever stonden bleek de wereld daar volledig andersomgekeerd te zijn. Ineens stonden we in zwart Afrika... dat was even wennen.
Maar er zijn ook kleinere dingen, kleinere 'schokken'. Een maand geleden arriveerden we vanuit Colombia via een paar Kuna-indianendorpjes in de Darien in Panama City. Een half uur na onze aankomst stonden we in een reusachtige Amerikaanse supermarkt. Ook daar moesten we even naar adem happen.

Waar halen jullie de (actuele) informatie vandaan over de landen die jullie bezoeken?
We hebben altijd een reisgids bij ons. Een Footprint of een Lonely Planet. Dit soort gidsen gebruiken we niet om er mee te reizen, maar om er - zoals je vraag al zegt - informatie uit te halen. Informatie bijvoorbeeld over de kwaliteit van de wegen, over waar we een dorp of stad vinden, over de aanwezigheid van winkels, hotels, campings, over openingstijden van grenzen, ver trektijden van ponten en ferries, adressen van consulaten... al dat soort praktische informatie. Soms zijn die boeken ook handig voor achtergrondinformatie bij een land, streek of plek. Voor de rest is zo'n boek niets meer dan een veel te zwaar stuk in onze bagage.

Hebben jullie de behoefte om op de hoogte gehouden te worden van het Nederlandse- of wereldnieuws?
Tijdens het eerste gedeelte van onze reis`veel minder dan nu. Toen hebben we dertien maanden zonder internet gereisd. Maar nu, in het tweede deel, nu we opniew bijna twee jaar op weg zijn, kijken we toch een paar keer per week via het internet naar de teletekstpagina's. We volgen de belangrijke sportgebeurtenissen en het wereldnieuws. Op 11 september j.l. bijvoorbeeld hebben we onze reis onderbroken en hebben we twee dagen in een café ademloos naar CNN gekeken.

Hebben jullie elkaar nog wel wat te vertellen als je constant hetzelfde meemaakt?
Els:
We maken wel hetzelfde mee, maar beleven dat elk op onze eigen manier. Daarover hebben we het wel. Je hebt gelijk wanneer je zegt dat je daar geen avonden mee kunt vullen maar er blijven genoeg andere onderwerpen over.
Tijdens het fietsen praten we niet en 's avonds gaan we regelmatig met de kippen op stok.
Dick: Sinds we elkaar kennen - nu alweer dertien jaar - zijn we vierentwintig uur per dag in elkaars gezelschap geweest en hebben dus altijd - ook in ons dagelijks leven in Nederland - hetzelfde meegemaakt. We stonden op, liepen naar ons werk, liepen samen terug en brachten de avond samen door. Daarin is dus eigenlijk niets veranderd.

Wat is de grootste tegenvaller geweest?
Els:
Mijn grootste tegenvaller wa dat we na 3000 km tegen de wind in fietsen van Buenos Aires na Ushuaia ons daar omdraaiden en weer wind tegen hadden. Je moet daar geweest zijn om te weten hoe hard het kan waaien op deze planeet.
Dick: Ik vond dat ook erg. Maar erger vond ik het dat een camera-techniciën in een werkplaats in Foz do Iguaçu, Brazilië, in staat bleek te zijn om in één dag twee onvervangbare Nikon camerabody's te vernielen en ze ons vervolgens schouderophalend teruggaf. Dat was een hele dure grap.

Wat is de grootste meevaller geweest?
Dat zijn er gelukkig véél meer. Te veel om op te noemen. Ons bezoek aan Machu Picchu bijvoorbeeld. Daar hadden we aanvankelijk zoveel demotiverende verhalen over gehoord dat we er niet zo veel zin meer in hadden om er naar toe te gaan. Maar toen we er eenmaal bovenop stonden was het een onvergetelijke ervaring.

En wat was het mooiste moment?
De geboorte, vlak voor onze ogen, van een kind in een goederentrein op het traject tussen Kayes en Bamako in Mali.

Zijn er momenten dat je naar huis terugverlangt?
Els:
Ik verlang zelden naar huis. Na zeven maanden hadden we beiden een moeilijke tijd, ik had toen wel even thuis willen zijn
Dick: Ik heb die momenten zijn dagelijks. Ik mis m'n kinderen, vrienden en nieuwe haring.

Wat deden/doen jullie in Nederland voor werk?
We werkten allebei in de grafische industrie.

Weten jullie al wat je gaat doen als jullie terugkomen?
Nee. Geen flauw idee. Daar gaan we aan denken wanneer het ooit zover is. Voorlopig niet.

Denken jullie dat het moeilijk is om weer aan de dagelijkse gang van zaken in Nederland te wennen?
Ja. In de korte periode die tussen deze twee reizen ligt hebben we er nogal wat moeite mee gehad om ons aan te passen. Toen we weer in ons huis terug waren stonden we versteld van de geweldige hoeveelheid troep die we ooit nodig gehad bleken te hebben om te leven. Een uitpuilende keuken met allerlei onzin voor het een en het ander, een hele wand met boeken, duizenden uren muziek en allerlei soorten verschillende meubels bijvoorbeeld. We hadden stoelen om op te zitten wanneer je eet, stoelen om op te zitten wanneer je werkt, stoelen om op te zitten wanneer je buiten bent, stoelen om op te zitten wanneer je een boek leest, naar de televisie kijkt, stoelen voor door de week, stoelen voor de zondag... en dan hebben we het alleen nog maar over de stoelen. Zo bleken er in ons huis ook verschillende kamers. We keken naar onze fietsen, naar de tassen met in totaal veertig kilo bagage en realiseerden ons dat we in ons oude leven een vrachtwagencontainer vol overbodige ballast en bagage hadden verzameld.
Met die veertig kilo in die fietstassen waren we namelijk ook heel gelukkig geweest.

Zijn er vragen die ik niet heb gesteld, maar waar jullie wel graag antwoord op willen geven? Of: is er nog iets dat jullie zelf graag kwijt willen?
Els:
wij kunnen zo lang op reis omdat de kinderen van Dick en twee hele goeie vrienden de dingen thuis voor ons regelen. Een goede thuisbasis is belangrijk. Of je moet alles al zover hebben losgelaten dat je geen tastbaar thuis meer hebt. Ook die mensen zijn we tegengekomen. Die zijn thuis waar ze op dat moment zijn.

Tenslotte nog voor ons rubriekje De top 5...
Wat waren jullie vijf mooiste bestemmingen en waarom?

1. Mali/Senegal
2. Marokko
3. Bolivia/Peru
4. Frankrijk
5. Patagonië

In Mali en Senegal was iedere dag een avontuur. De mensen warm en hartelijk en prachtig gekleed, de cultuur was adembenemend en
het fietsen een uitdaging. Het is - tot nu toe - het enige gebied waar we zeker nog eens naar terug willen. Temeer omdat we allebei vinden dat we er veel hebben laten liggen. Dat we - toen we er waren - niet zo goed hebben opgelet.

Marokko heeft ook veel indruk gemaakt. Misschien dat dat kwam omdat het voor ons samen het eerste 'exotische' land was waar we buiten de gebaande paden gingen en omdat het fietsen in dat land niet overal even gemakkelijk is. Het achterland van Marokko, de Rif, de Atlas, West Sahara en vooral Marrakech hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten.

In Bolivia en Peru hadden we voor het eerst na heel lang fietsen weer het idee in 'de wildernis' te zijn. Bijna drie maanden lang fietsten we op de altiplano tussen prachtige indianen en campesinos. De bergen zijn er hoger en ruiger dan waar we eerder waren, het eten was niet al te best, het klimaat bar en de wegen verschrikkelijk. Dat bij elkaar opgeteld maakte het fietsen interessant.

Frankrijk is het dichtstbijzijnde échte buitenland vanuit Nederland. Het is één groot park. Je kunt er dagen fietsen over prachtige wegen zonder een kip tegen te komen en kunt iedere dag in een ander landschap zijn. De mensen zijn aardig en hartelijk. Het land heeft álles en je kunt er bovendien heerlijk eten en drinken.

Patagonië is de laatste wildernis op aarde. Zeker nu - door de slechte economische situatie in Argentinië - alle schapenfarms verlaten zijn. De normale toeristen en de backpackers merken daar niet veel van omdat deze niet komen in de gebieden tussen de stipjes op de kaart. Ze 'hoppen' van Ushuaia naar Punto Arenas, naar Puerto Natales en vandaar naar El Calafate en dan naar Puerto Montt of andersom... allemaal heel mooi... maar niemand ziet wat daartussen ligt. Niemand behalve een fietser.

Dank jullie wel voor dit interview. Waar gaan jullie nu naar toe?
We blijven nog een paar dagen hier in San José. Wanneer we onze klusjes klaar hebben fietsen we richting Nicaragua en Honduras. We zien wel.
Vamos a ver en, zoals de Costaricanen zeggen: Pura Vida!

Wereldfietsers?

dickenelsoppadIn ruim negen jaar reden Dick en Els ruim 111.000 kilometer door vijf continenten. Ze doorkruisten ruim vijftig landen en stonden met hun fietsen op  een paar van 's werelds meest afgelegen plekken. Tijdens die reis hebben ze geschreven en gefotografeerd.
Het resultaat daarvan vind je op deze website. Honderden reisverhalen en duizenden foto's; met het doel anderen te inspireren tot een omslag in het leven.
Voor degenen die niet gaan fietsen maar liever thuis blijven staan er bijna honderd wereldrecepten.

Inmiddels zijn Dick en Els gestopt met fietsen en wonen ze in Den Haag. De fietsen staan in de schuur en hun tent is ingepakt. Els werkt "in de zorg". Dick is grafisch vormgever en bouwt websites.
2fietsenoppad224