Moderne technieken maken het de wereldreiziger eerder moeilijker...

De last van het vasthouden


cyber_bigEen lange reis maken heeft van alles te maken met de 'kunst van het loslaten'. Je moet in staat kunnen zijn om je te kunnen bevrijden van alles wat je thuishoudt... de luxe van een prettig huis, boeken, muziek en bovenal van de warmte van vrienden en familie. Wanneer je die niet los wilt laten, maar een nauw contact wilt houden met het thuisfront zul je niet de 'kunst van het loslaten' moeten beheersen maar die van het 'vasthouden'. Die kunst lijkt via de mogelijkheden die internet en e-mail bieden veel simpeler dan voorheen, toen reizigers zich nog tevreden moesten stellen met perperdure krakende telefoonverbindingen en strooptrage briefpost.
Lijkt... want dankzij de zegeningen der techniek gaat de moderne wereldfietser al gauw gebukt onder dat wat wij inmiddels 'de Last van het Vasthouden' noemen.
Van Monique Vaessen kregen we de volgende email:


Beste Dick en Els,

Ik schrijf als freelance journaliste voor de Vogelvrije Fietser - het blad van de Nederlandse Fietsersbond - een artikel over mensen die tijdens hun wereldreis-per-fiets een site bijhouden (en hoe ze dat dan precies doen). Ik zou jullie prachtige site ook graag op willen nemen in het artikel. En ik wil jullie graag wat vragen stellen. Ik hoop dat jullie mee willen werken. Ik stel de vragen alvast, omdat jullie vast niet heel vaak in de gelegenheid zijn om te mailen. Als jullie geen interesse hebben om mee te werken hoor ik dat ook graag.

Hoe houden jullie de site bij? (Ik zag een hele rij namen in het colofon, zijn dat allemaal familieleden en vrienden? Hoe gaat het precies in zijn werk. Hebben jullie bijvoorbeeld zelf een zakcomputer bij je of ben je aangewezen op internetcafé's. En hoe komen de foto's op de site? Wie maakt de tekeningen? Wie de engelse vertaling?)
Dick;
Onze site is eigenlijk een maandelijkse krant en is de electronische voortzetting van de nieuwsbrief die wij tijdens het eerste jaar van onze wereldreis maakten. Het maken van die nieuwsbrief kostte toen zoveel tijd en was zo kostbaar dat we voor dit gedeelte besloten om het ons wat gemakkelijker te maken. We besloten om geen brieven en aanzichtkaarten meer te schrijven (waar ook veel tijd in ging zitten) maar al onze 'avonturen' maandelijks op een website te zetten.
Die website heet dus De Fietskoerier. Om onze buitenlandse vrienden mee te laten lezen maken we ook een Engelse versie. Die heet - vanzelfsprekend - The Bike Messenger.
Els: Het maken van de Fietskoerier kost veel meer tijd dan we aanvankelijk dachten. Tijdens de reis houdt Dick een dagboek bij en schrijft hij zijn verhalen. Daarvoor hebben we van Psion Nederland bv twee 5mx zakcomputers in bruikleen gekregen. Iedere maand maakt hij een selectie uit die verhalen of gebruikt hij delen uit zijn dagboek om er een stuk uit samen te stellen wat geschikt is voor 'pagina 1' van de Fietskoerier.
Onze computers zijn via een kabeltje en na het uploaden van een stukje software in vrijwel elk internetcafé aan een computer te koppelen. We kunnen op die manier onze e-mail binnenladen en de brieven op ons gemak beantwoorden. Uit de 'fietsgerelateerde' brieven selecteren we er iedere maand een aantal die we plaatsen op pagina 2 (de brievenpagina). Op deze pagina vinden lezers ook de link naar de 'aanzichtkaart van de maand'. Voor pagina 4 schrijft hij dan nog een stukje om alle vragen te beantwoorden die over getallen gaan. Er zijn namelijk heel veel mensen die het belangrijk vinden te weten hoeveel kilometer we per dag rijden en hoeveel lekke banden we gehad hebben. Die mensen houden we tevreden met 'de cijferlijst'.
Dick: Als dat klaar is gaan we vertalen. Dat doen we samen en dat is een bereklus omdat we onderweg geen gebruik kunnen maken van woorden- en synoniemenboeken. Alles moet uit het hoofd en zonder spellingschecker en dat is soms lastig.
Voor wat de foto's betreft hebben we - speciaal voor de website - een eenvoudige digitale camera bij ons. Uit de foto's die we daarmee gemaakt hebben maken we een selectie die bij het verhaal passen. Els: We hebben software bij ons om die foto's bij te werken, een uitsnede te maken en van een keurig zwart kadertje te voorzien. Ook de kaartjes voor pagina 4 maakt Dick onderweg.
Voor dit alles, het schrijven van de teksten voor pagina 1 en 4, het beantwoorden van de brieven voor pagina 2, het vertalen van de hele boel en het bijwerken van de foto's sluiten we ons maandelijks 3 volle dagen op in een hotelletje.
De bestanden mailen we naar Nederland waar Sander - de zoon van Dick - deze upload in de pagina's die Dick van te voren heeft klaargemaakt.

Dus het hele frame van de website was al klaar voordat jullie op reis gingen?
Dick:
Ja. Voordat we vertrokken lagen er al 40 lege Fietskoeriers en 40 lege Bike Messengers klaar. Alleen alle pagina's 3, waarop de recepten staan en de kruiswoordpuzel waren helemaal klaar. Dat zijn de enige pagina's waar niets neer aan gedaan hoeft te worden.

Die colofon met medewerkers?
Dick:
Dat waren de mensen die aan het eerste (nulnummer) hebben meegewerkt. Het was natuurlijk de bedoeling dat we die colofon maandelijks zouden wijzigen. Dat is in de praktijk gewoon teveel werk.
Els: De Fietskoerier wordt door vier mensen gemaakt. Dick schrijft, Bert Vandermeij maakt de cartoons en Sander offert iedere maand een halve dag op om alles te lay-outen en up te loaden.
Dick: Els beantwoordt brieven en helpt met vertalen. Micky van Keulen schreef af en toe een column in de Nederlandse versie... die plek is nu overigens vrij...

Voor wie houden jullie de site bij en waarom doen jullie al dat werk?
Dick:
In de allereerste plaats is de Fietskoerier bestemd voor een klein select groepje vrienden en familie en een handvol medefietsers. Het is onze manier om die mensen - waarvan we heel erg veel houden - een klein stukje deelgenoot te laten zijn van onze droom. Dat is de allerbelangrijkste reden waarom we iedere maand al dat werk doen er nog niet aan denken om er mee op te houden. We maken de Fietskoerier voor hen die hem lezen.
Dat het een heel aardig document aan het worden is waar we later met veel plezier in zullen terugbladeren is inmiddels een tweede reden.
De derde reden is het succes van de Fietskoerier. Toen we van huis gingen hielden we ons voor dat we er mee door zouden gaan wanneer we elke maand veertig bezoekers zouden hebben. Nu loopt dat aantal richting achthonderd.
Een andere reden is het applaus wat we er voor krijgen. Het is gewoon heel erg leuk om te lezen dat mensen het ding uitprinten en met anderen delen.

Waarom maken jullie de site onderweg, wat extra moeite kost. Je zou ook achteraf jullie verhaal op een site kunnen zetten?
Els:
Dat zou kunnen maar dat doen we dus niet. De Fietskoerier is een krant met min of meer actueel nieuws. Het is onze manier om onze 'naasten' op de hoogte te houden van dat wat we doen, waar we zijn en wat we beleefd hebben. Op deze manier hebben we achteraf meteen een prachtig document.
Dick: Ondanks de tijd die het kost en alle technische problemen die we onderweg het hoofd moeten bieden is het elke maand heel erg leuk wanneer het ding weer af is.
Els: Maar op onze volgende reis gaan we dit toch op een andere manier oplossen.
Dick: Kleiner... véél kleiner en met minder techniek. Nu slepen we - alleen voor de F ietskoerier - een halve fietstas electronica met ons mee, een bundel kabels en een stuk of wat cd's met software. Wanneer er onderweg iets kapot gaat, gestolen wordt of plotseling niet meer blijkt te werken merk je pas hoe afhankelijk je inmiddels bent geworden.
Els: En hoe ontzettend lastig het is om in het soort landen waarin wij reizen gestolen of kapotte dingen te vervangen.
Dick: Probeer maar eens een klein defect aan een digitale camera te laten repareren in Colombia - om maar wat te noemen.
Els: In Ecuador bleken de cd's met software voor de koppeling van Psions en de camera door vocht aangetast en onbruikbaar... los dat maar 'ns op.
Dick: Het is een hoop gedoe.
Els: Maar toch ook wel heel leuk.

Hoe vaak wordt de site ge-updated?
Dick:
De bedoeling is dat we dat eens per maand doen. Maar dat komt wel eens slecht uit. Sommige maanden hebben we veel te vertellen, andere maanden niets. Deze maand bijvoorbeeld hebben we niets te vertellen maar komen we toch heel vlot na de vorige. Dat heeft weer te maken met ons traject in de komende weken waarop we een aantal leuke dingen verwachten en we geen dubbeldik nummer willen maken.
Els: We willen ook de inhoud een beetje varieëren. Niet meer elke maand een reisverslag bijvoorbeeld. Omdat de Fietskoerier ook gelezen wordt door fietsers onderweg willen we wat meer praktische informatie gaan geven... zoals bijvoorbeeld deze maand over de Warm Showers List, Servas en CAC.

Hoe belangrijk is internet/e-mail voor jullie reis?
Veel belangrijker dan we zouden willen dat het zou zijn. We checken onze mail ongeveer om de dag en beantwoorden de belangrijkste dingen meteen. Dat is een klusje wat doorgaans één à twee uur in beslag neemt. De rest van de mail laden we eens per week in onze Psion en lezen/beantwoorden we op ons gemak.
Het nieuws in Nederland volgen we via de Teletekstpagina's op internet.

Komen jullie veel andere fietsers tegen onderweg en houden jullie daar contact mee (zo ja, hoe)?
Fietsers kom je niet overal tegen. Soms rijden we drie maanden zonder iemand tegen te komen. Op andere plekken van de wereld rijd je dagelijks een ander in de wielen Zoals op het traject tussen Puerto Monnt en Uhuaia in Patagonië of op de wegen die naar de Noordkaap leiden. Het fietsen in Nieuw Zeeland lijkt tegenoordig op het rijden van de Drentse Fietsvierdaagse of de Alphense Laura. Daar zwaaien ze al niet meer naar elkaar omdat je dan de hele tijd met losse handen rijdt.
Met een aantal van degenen die we onderweg ontmoetten houden we via e-mail nog steeds contact. We vinden het leuk om te weten waar ze zijn en wat ze doen. Maar... het moet gezegd... het in de lucht houden van al die contacten en de productie van de Fietskoerier lijkt soms wel eens op dat circusmummer met die draaiende bordjes op bamboestokjes.

Mogen we eventueel gebruik maken van een van de foto's van jullie site als illustratiemateriaal?
Dat mag.

Bedankt voor dit interview. Nog vele inspirerende kilometers toegewenst en een goede reis!
Geen dank Monique. Graag gedaan.

Wereldfietsers?

dickenelsoppadIn ruim negen jaar reden Dick en Els ruim 111.000 kilometer door vijf continenten. Ze doorkruisten ruim vijftig landen en stonden met hun fietsen op  een paar van 's werelds meest afgelegen plekken. Tijdens die reis hebben ze geschreven en gefotografeerd.
Het resultaat daarvan vind je op deze website. Honderden reisverhalen en duizenden foto's; met het doel anderen te inspireren tot een omslag in het leven.
Voor degenen die niet gaan fietsen maar liever thuis blijven staan er bijna honderd wereldrecepten.

Inmiddels zijn Dick en Els gestopt met fietsen en wonen ze in Den Haag. De fietsen staan in de schuur en hun tent is ingepakt. Els werkt "in de zorg". Dick is grafisch vormgever en bouwt websites.
2fietsenoppad224