In Penginyahan hebben Dick en Els een heel bijzondere ontmoeting

Een droomhuis voor veertig weeskinderen


Dick en Els

Langzaam stijgt de weg naar Penulisan en daar beginnen we aan een veertig kilometer lange afdaling naar Kubutambahan.
Na twaalf kilometer zien we, in Peginyahan, tussen twee scherpe bochten, aan de linkerkant van de weg een café met het bord 'coffee break'. Daar knijpen we in de remmen. Twee jongens zitten er met elkaar te kletsen. Een ervan lacht ontwapenend.

"Goeiemorgen... jullie zijn op de fiets?"
We kijken elkaar aan en weten even niet wat te zeggen.
"Ja. Wat spreek je goed Nederlands!"
"Ik heb vier jaren in Nederland gewoond. Waar komen jullie vandaan? Amsterdam? Groningen? Eindhoven?"
"Den Haag."
"O... dat ken ik wel. Veel van onze vrienden studeren in Leiden."
"Wij komen vlak bij Leiden vandaan."
"Mijn vrouw komt ook uit Nederland. Mijn naam is Katut. Willen jullie koffie of iets anders?"
"Cola."
De jongen loopt in de richting van een groot huis in aanbouw en komt even later terug, in gezelschap van een blanke vrouw en twee kinderen.
Ze stelt zich voor als Paula Hendrayani en vertelt, terwijl ze offertjes maakt, hoe ze vijftien jaar geleden op een vakantie in Indonesië haar man Katut heeft leren kennen en samen met hem hier op Bali is gaan leven... als Balinese onder de Balinezen. Ze heeft haar leven als huisarts in Nederland opgegeven (want het leven als vrouw op Bali is anders dan het leven als vrouw in Nederland). Samen kregen ze vier kinderen, waarvan de eerste na een half jaar is overleden.
Katut handelt in vee, kruidnagels, koffie en cacao en heeft twee vrachtwagens waarmee zand en grind van Gunung Agung naar de kust wordt vervoerd waar het gebruikt wordt om wegen te maken.

"En ik ben zijn vrouw… ik help hem daarbij."
"…"
"En daarnaast heb ik een stichting..."
"Oh... wat voor stichting?"
"De stichting "Anak Pertiwi", (Kind van de aarde), is er voor kinderen. Voor kinderen die niet zonder ons kunnen, zoals kinderen zonder ouders, zieke ouders of ouders die om andere redenen niet voor hun kind kunnen zorgen. De stichting geeft hen weer een kans op een gewone toekomst, zodat hun jonge leven zich normaal verder kan ontwikkelen. Onze aandacht richt zich op gelukkig zijn. We zouden graag zien dat ze gelukkige volwassenen worden, die voor zichzelf kunnen zorgen."
"En hoe doen jullie dat?
"Sinds nov. 2005 zijn we bezig met de bouw van een nieuw kinderhuis.De kinderen die straks bij ons komen wonen krijgen dat wat nodig is, zoals voedsel, kleding, een dak, scholing en basale zorg voor gezondheid. Daarnaast willen we muziek, zang en dans gebruiken om onder andere alle ellende te vergeten en gezelligheid te creëren.
Naast de gewone school zouden we graag computer- en engelse lessen willen geven om toekomstige kansen en het contact met buiten te vergroten. We wonen op een eiland Bali, maar in een globaliserende wereld. Het huis is open, gasten zijn er welkom. Er is ook een gastenverblijf gepland, zodat de kinderen hun eigen vrienden kunnen maken, zowel binnen- als buitenlandse.."
"Waar is dat huis?"
"Daar beneden. De terrassen zijn geëgaliseerd en de fundamenten liggen er al. Op dit moment worden de bouwsteigers gezet. Willen jullie het zien?"
We lopen met Paula mee over een smal pad dat leid naar drie terrassen. Op het bovenste staan bamboe bouwsteigers. Vier jongens brengen lange palen waarmee twee anderen een constructie maken.

Dick en Els
Dick en Els


Terwijl we daar zo rondlopen kijken we elkaar aan en denken we waarschijnlijk allebei hetzelfde. Al die tijd dat we door dit soort landen gefietst hebben zijn we zelf nog nooit een project als dit tegengekomen. Alle projecten waar we ons met Stichting Klein Verzet voor hebben ingespannen zijn ons door anderen aangereikt. En nu... hier in Indonesië... op een berg... op zeventien kilometer van Kintamani en vierentwintig van Kubutambahan...
Intussen vertelt Paula verder:
"Naast de gewone school zouden we graag computer- en engelse lessen willen geven om toekomstige kansen en het contact met buiten te vergroten. We wonen op een eiland Bali, maar in een globaliserende wereld. Het huis is open, gasten zijn er welkom. Er is ook een gastenverblijf gepland, zodat de kinderen hun eigen vrienden kunnen maken, zowel binnen- als buitenlandse.
Dat niet alleen. Om het levensgeluk van de kinderen te verhogen, is niet alleen een gebouw nodig en scholing. We zullen hen ook enkele geheimen moeten verklappen zoals: Heb je ooit al iemand ontmoet die van zeuren gelukkig werd? Of weet je al dat door verzoening en vergeving een vijand een vriend kan worden? Of dat je door dankbaarheid van een heel klein beetje geld kunt genieten of dat eten na te sporten veel lekkerder is. Dat jaloers zijn op een ander heel ongelukkig maakt en men zegt dat je neus er spits van wordt. Dat liefde en respect sleutels tot geluk zijn. We helpen ze een beetje op weg, zodat ze zelf later, vader of moeder zijnde, sterk genoeg zijn om een eigen gelukkig leven op te bouwen en dat weer aan hun kinderen door kunnen geven."
"Je bent wel wat begonnen…"
"Om het huis te bouwen, in te richten en te laten functioneren zoeken we financiële hulp. Donateurs die ons op weg helpen, mensen die betrokken raken bij het werk wat we doen. Het uiteindelijk doel is zelfstandig worden. Onder andere door bijvoorbeeld een rijstveld te kopen, een moestuiun te runnen of land te kopen dat opbrengst heeft, zoals kokosnoten, kruidnagels en sinaasappels. Het keukenafval is voor visteelt te gebruiken. We wonen in een koffie-streek, een kleine koffie-branderij zou een bron van inkomsten kunnen zijn. Natuurlijk is er vermogen nodig om tot uitvoering van al deze plannen te komen."
"Misschien kunnen we je daarbij helpen..."
"O ja? Hoe dan?"
"Wij hebben ook een stichting."
"..."
"Stichting Klein Verzet."
"Oh… en wat doet die stichting?"
"Stichting Klein Verzet werft fondsen voor de financiering van onderwijs projecten in de derde wereld."
"Oh…"
"Ja."
"Dus…."
"Ja… dat zou best eens kunnen…"

Dick en Els



De bouwtekeningen
Dick en Els
bovenaanzicht

Dick en Els
vooraanzicht

Ter Informatie
De stichting "Anak Pertiwi" werd opgericht door Paula Hendrayani en haar Balinese man Ketut Widiada Hendrawan. Paula Hendrayani woont sinds 1995 definitief op Bali, van beroep is zij arts. Samen hebben ze drie eigen kinderen en een uit Kupang (Nusantara Timor Tengah) aangenomen kind. De stiching richtten zij op om de kinderen in hun omgeving te helpen. Wanneer u Paula en Katut wilt helpen om veertig weeskinderen een toekomst te geven zijn dit  de gegevens van hun stichting.

Bank Mandiri (swiftcode BEIIIDJA)
cabang Singaraja (Bali)
P.J.M.M. Hendrayani-Paulissen
Reknr.: 145-00-0484911-9
o.v.v.: Yayasan Anak Pertiwi

Email-adres: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Wereldfietsers?

dickenelsoppadIn ruim negen jaar reden Dick en Els ruim 111.000 kilometer door vijf continenten. Ze doorkruisten ruim vijftig landen en stonden met hun fietsen op  een paar van 's werelds meest afgelegen plekken. Tijdens die reis hebben ze geschreven en gefotografeerd.
Het resultaat daarvan vind je op deze website. Honderden reisverhalen en duizenden foto's; met het doel anderen te inspireren tot een omslag in het leven.
Voor degenen die niet gaan fietsen maar liever thuis blijven staan er bijna honderd wereldrecepten.

Inmiddels zijn Dick en Els gestopt met fietsen en wonen ze in Den Haag. De fietsen staan in de schuur en hun tent is ingepakt. Els werkt "in de zorg". Dick is grafisch vormgever en bouwt websites.
2fietsenoppad224