Van Prudhoe Bay terug naar huis...

Hoe nu verder?

Dick en Els

Een paar uur nadat we onze eindbestemming bereikt hebben zitten we in de berm van de weg en kijken naar het noorden. Voor ons ligt een uitgestrekte vlakte met zompig toendragras. In de verte zien we, vaag, een paar muskusossen grazen. Daarachter ligt de Poolzee.

"We zijn er".
"Ja. Wie had dat gedacht. Twee doodgewone mensjes die op de fiets van Nederland, via de Noordkaap en Ushuaia, naar Prudhoe Bay fietsen".
"Als ik terugkijk dan krijg ik bijna kippenvel va n alles wat we gezien en beleefd hebben".
"Veel hè?"
"Héél veel!"
"Verdwaald in het regenwoud van Patagonië... en aardbeving in Mexico... bijna schipbreuk tussen Colombia en Panama...".
"Bestolen in Ecuador en La Paz... twee orkanen in Mississippi... de vuurmieren... die zelfmoord in Cartagena...".
"God ja, en dat jongetje dat overreden was door die truck..."
"Dat was erg. Wat vond jij het mooiste stuk van onze reis?"
"Ik denk toch dat ik de laatste maanden het mooist vond. Het deel vanaf Yellowstone tot hier vond ik eigenlijk een groot feest... de natuur, de dieren".
"De mensen niet te vergeten".
"Ja. Wat dat betreft is het fietsen in de VS me enorm meegevallen. Er is geen land ter wereld waar je vriendelijker, hartelijker, vrijgeviger, leukere en opener mensen treft dan in de VS. Overal waar je komt wordt je uitgenodigd, kan je meeëten en wordt er een kamer voor je ingericht. Iedereen heeft tijd voor je. De kinderen zijn er beleefd en welopgevoed en iedereen is aardig tegen elkaar... vooral aardig".
"Gek hè? Zo zie je maar, dat de mensen in een land helemaal niets te maken hebben met de regering. De VS is daar misschien wel het grootste voorbeeld van".
"Wát een geweldige reis hebben we gehad!"
"Ja... en wat een prachtige tijd met elkaar!"
"We zijn een mooi team, vind je niet?"
"Ja. We vullen elkaar goed aan. Ik heb het ontzettend met je naar m'n zin gehad".
"Ik ook met jou. Er zijn wel eens momenten geweest..."
"Ja. Die heb ik ook wel gehad... in Ecuador bijvoorbeeld".
"Ik kan me een zondag in Colombia herinneren".
"Maar toch..."
"... Ja?"
"Toch zou ik zo opnieuw weer met je meegaan".
"Nu?"
"Waarom niet?"
"Hoezo... waarom niet?"
"Waarom zou onze reis hier moeten stoppen?"
"Zou je nóg een stukje willen?"
"Meteen!"
"Niet van Anchorage naar Schiphol vliegen?"
"Nee!"
"Pffff... en wat had je dan gedacht?"
"Nou... ik zou bijvoorbeeld wel van Anchorage naar Tokio willen vliegen en daar nog een week of wat rond willen fietsen. Lijkt me geweldig! Daar zouden we dan ook Koji en Emi op kunnen zoeken... en Macki en Junko".
"Japan... neuh..."
"Zou jij nog ergens naar toe willen?"
"Ja... ik zou heel graag met de Alaska Ferry naar beneden willen varen... niet met de Cruiseboten, maar met de reguliere ferry... en dan via al die kleine eilanden, langs de gletchers, naar Vancouver Island. Daar kunen we nog een maandje rondfietsen tijdens de Indian Summer en van Vancouver kunnen we dan terug vliegen naar Nederland".
"Nog meer bomen? Nog meer walvissen? Mwaaah. Weet je wat? We vliegen van Anchorage naar Waldiwostok, dat kan, en daar nemen we de Siberië-Express naar Moskou! Vanuit Moskou fietsen we dan terug naar Nederland! Dan hebben we ons rondje om de wereld rond!"
"Is dat niet te koud dan? Ik heb het in de afgelopen dagen al koud genoeg gehad".
"Ik denk het niet... maar wel weer tegenwind natuurlijk".
"Daar heb ik ook tabak van... toch lijkt het me ook wel spannend. Weet je wat we ook kunnen doen?"
"Zeg ut is..."
"We vliegen van Anchorage naar Glasgow, dat schijnt heel goedkoop te kunnen, en dan fietsen we door Schotland en Wales naar Ierland. Daar rijden we een rondje en vervolgens rijden we door de Cotswolds naar Dover. Daar nemen we een ferry naar België..."
"..."
"Nou?"
"Nou wat?"
"Wat wil jij?
"Wat wil ik?"
"Ja... wat kies je... we hebben vier mogelijkheden".
"Vier? We kunnen nog zoveel meer!"
"Neeeeee... laten we ons nu eens beperken toe die vier mogelijkheden".
"Welke?"
"1... via Japan. 2... via Schotland en Ierland. 3... via Moskou of 4... met de Alaska ferry..."
"Pffff... God nog an toe... moet ik daaruit kiezen?"
"Ja".
"Nu?"
"Ja!"
"Dat weet ik niet hoor... dat is zo moeilijk..."
"Weet je wat... ik weet wat leuks. We maken vier briefjes, doen die in een helm en dan trekken we er eentje uit. Wat er op dat briefje staat dat doen we".
"OK!
"Doen we!"

Dick en Els

Een paar uur later zitten we in de berm van de weg en kijken naar het noorden. Voor ons ligt een uitgestrekte vlakte met zompig toendragras. In de verte zien we, vaag, een paar muskusossen grazen. Daarachter ligt de Poolzee. We maken vier briefjes, doen die in een helm en dan...