Indian Summer pakt anders uit dan gedacht

De totems van Vancouver Island

Dick en Els

Een tweede reden om met de Inside Passage van te reizen was de wens om nog een 'Indian Summer' mee te kunnen maken. Het leek ons geweldig om, na al miljoenen dennebomen, te kunnen genieten van herfstkleuren, van rode en gele vallende bladeren en daartussen de paddestoelen te ruiken. Met dat idee reden we de laatse vijfhonderd kilometer van onze reis door de America's over Vancouver Island... van Port Hardy naar Nanaimo. Onderweg passeerden we niet alleen de vijftigduizend kilometergrens maar ook plaatsjes als Port McNeill, Woss en Sayward.

Die 'Indian Summer' blijkt anders uit te pakken dan we dachten. Op Vancouver Island staan namelijk helemaal niet zoveel loofbomen als we dachten dat er zouden staan en tijdens onze rit van Port Hardy naar Nanaimo moeten we de weg delen met meedogenloos hard rijdende loggingtrucks. Langs het grootste gedeelte van de enige weg op het noordelijke gedeelte van het eiland ligt geen vluchtstrook.
Toch hebben we het ook hier fantastisch naar onze zin. Het weer zit ons erg mee (alleen 's nachts regent het) en de grootste verrassing zijn de tientallen totempalen die overal op het eiland staan.
Een andere verrassing beleven we wanneer we met een veerbootje van Port McNeill naar Alert Bay gaan.
Niet omdat de totempaal in het dorp 's werelds hoogste zou moeten zijn. Het tweeenvijftig meter hoge gevaarte is niets meer dan een lange staak die met staalkabels rechtgehouden moet worden. Het onfotografeerbaar lelijke ding staat op een trapveldje naast de sporthal en is een belediging voor alles dat 'grootste', 'hoogste', 'dikste' of 'oudtse' genoemd wordt.
Dick en Els
Onze route over Vancouver Island. Van Port Hardy in het noorden naar Nanaimo in het zuiden.

Ook niet vanwege het feit dat Alert Bay een onaangetaste indianengemeenschap zou zijn. De huizen op het eiland zien er hetzelfde uit als overal, de bewoners dragen dezelfde kleren en schoenen als inieder ander dorp en in het plaatselijke café worden dezelfde oatmeal- en peanutbutter cookies verkocht als een paar kilometer verderop. Dat geldt overigens ook voor de hamburgers.
Nee... het is het kerkhof met de prachtige totems. Jammer genoeg is het weer juist op die ene middag te grijs om te fotograferen en we moeten ook een gerespecteerde afstand van de eeuwige jachtvelden bewaren maar h et kerkhof van Alert Bay is een juweel.
Behalve het prachtige kerkhof heeft Alert Bay nog iets.
Bramen!
Het hele eiland is overwoekerd door braamstruiken.
Braamstruiken waaraan dikke trossen volrijpe en mierzoete bramen hangen.
Sommige bramen zijn zo groot als pruimen en ze smaken...
Wanneer we uiteindelijk de ferry terug nemen zijn onze vingers paars en gekrast en hebben we helemaal geen spijt van ons uitstapje.

In de volgende dagen halen we, voor wat betreft de totems, onze schade meer dan genoeg in. Op Vancouver Island kun je, zo blijkt, geen meter fietsen zonder een totempaal te zien. Hieronder een impressie.

Dick en Els
Dick en Els
Dick en Els

En dan is het zover. Op zaterdagmiddag 20 september rijden we West Vancouver binnen. Daar knijpen we, op de binnenplaats van het huis van Patrick en Lorraine Ma, in de remmen en stappen we van het zadel. Hier is het dat onze fietsreis door dit deel van de America's eindigt. Op 7 november 2000 begonnen we op het vliegveld van Buenos Aires aan een veertigduizend kilometer lange reis door Zuid-, Midden- en Noord Amerika (met een lusje door de Carabbean). Van Buenos Aires fietsten we naar Ushuaia. Van Ushuaia naar Cartagena. Van Panama City naar El Paso. van El Paso naar Fort Lauderdale. We reden door de Dominicaanse Republiek en door Cuba. Van Mexico City naar Baja California. Van Cabo San Lucas naar San Diego, Van San Diego naar El Paso en van El Paso naar Prudhoe Bay.
Van het zuidelijkste punt van Zuid Amerika naar het noordelijkste punt van Noord Amerika.
Terwijl we door Lorraine en Patrick gezoend worden realiserdn we ons dat onze Omweg naar Alaska voorbij is. Afgelopen.
Op het nachtkastje van onze slaapkamer ligt een envelop voor ons klaar.Wanneer we die openen vinden we twee vliegtickets.
Vrijdag 26 september 20.45 - Vancouver International Airport - London Gatwick.
Vanuit Londen rijden we naar Nederland.
Niet rechtstreeks.
Want... de Omweg naar Alaska zou de Omweg naar Alaska niet zijn wanneer we ook niet met een ruime bocht terug naar Katwijk zouden fietsen.
Hoe ruim?
Tot volgende maand!