Dick en Els zijn niet de enige fietsers in Alaska

Indrukwekkende ontmoetingen

In de Fietskoerier ruimen we niet altijd ruimte in voor de andere fietsers die we onderweg ontmoeten. In dit deel van de wereld, waar de afstanden lang zijn, de wind hard en de wegen schaars, zijn de ontmoetingen vaak indrukwekkend. Vandaar dat we deze maand een uitzondering maken.

Dick en Els

The Mitchells Erden Eruc.


Vlak bij North Pole, Alaska, kwam ons een 'treintje' van vier ligfietsers tegemoet. Larry en Lisa Mitchell en hun twee dochters Katie (13) en Amy (11). Het gezin had zojuist een bike-trip van Washington naar Montana af moeten breken omdat Larry in een afdaling onderuit was gegaan en behoorlijk beschadigd was. We werden uitgenodigd om een poosje bij hen te komen logeren en daar onze rit over de Dalton Highway voor te berijden.

Onderweg naar Haines Junction, terwijl wij afdalen richting kruising, komt ons een fietser tegemoet. We zien dat hij van z'n fiets afstapt en begint te duwen.
"Duwen... op zo'n heuvel?"
"Hij zal misschien moe zijn... of oud... of eh... weet ik veel..."

We steken over en zijn na een paar honderd meter dichterbij.
De fietser is niet oud en ook niet moe. Het is een veertiger op een volbepakte mountainbike die ook nog eens een enorme hoeveelheid bagage op een BOB achter zich aan zeult.
"Howdy!"
"Hi... ho are you doin' ?"
"Not too bad... and you?"
"I'm havin' an easy day today".
"Easy... with all that load? What are you carrying with you?"
"This is all climbing gear. I just returned from Mount Denali, which I climbed. I rode from Seattle to Denali, climbed it and now I'm riding back. From Seattle I will row to Santiago de Chile, from there I will ride to Aconcagua, climb it and ride to Ushiaia. From there I will row accross the Pacific to New Guinea and climb Puncak Jaya. From New Guinea I will row to Thailand and ride to Nepal for the Everest. I will ride back trhu India to the ocean. From there I will row to Cape Town, ride to Kilimanjaro and climb that too. I will then ride my bike to the coast again, row thru the Suez channel to Turkey, ride to Mount Elbrus... and climb it. From there I Will ride to Portugal, get in the boat again, row to Florida, and ride accross the USA to Seattle. My goal is to row around the world singlehanded, cycle to the highest peaks on all of the six continents and climb all of those. Row, ride and climb... around and over".

Het mannetje is kort en gezet. Een beetje dikkig. Om z'n nek bungelt een dubbelgrote spuitbus Grizzly-spray. Hij heeft superzware bergschoenen aan en z'n hele uitrusting ziet er uit alsof er niet over is nagedacht. Bovenop de dubbele bepakking van de BOB ligt een blauw geweerfoudraal.
"You carry a gun?"
"Yes... I camp out wild... so I need a gun".
"You need a gun?"
"One bear can spoil your day".
"Come on man... how many bears have you seen so far".
"Since March, when I've passed here coming up, and now I have seen one".
"One bear... one?"
"Yep. I have seen one. A big black bear. It was huge".

We kijken elkaar aan en kunnen onze lach maar net inhouden.
"So you are going to row around the world, singlehanded, from continent to continent..."
"Yes!"
"Then you will ride a bicycle from a harbour to the highest mountain on that continent and climb it..."
"Yes!"
"Then ride back again to your boat".
"Yes! And meanwhile I will carry all my equipment. Everything! I will carry all my food, all my water an all my stuff".
"Do you want to be the next Göran Kröpp?"

Op het gezicht van het mannetje verschijn een brede grijns.
"It's funny that you mention Göran. Three years ago I came with the idea to row around the world and whe n I was looking for sponsors I got in touch with Göran. We became buddies and he and his wife decided to move to Seattle - which is where I live. We talked about my project and were making plans of doing it together. In October last year we went climbing together. He slipped, fell and died. I was his belayer".
"..."
"Life is short. So I decided to do my project alone and I added the six summits to it in honour of Göran".

Verbaasd kijken we naar de uitrusting.
"How much is it?"
"How much does it weigh, you mean? About five hundred pounds..."
"You think you can ride that over Christo Redentor?"
"Christo Redentor?"
"Yes... that's the mountain pass in the Andes between Chile and Argentina which you will have to take to get to Aconcagua".
"Sure... I'll walk it over".

We krijgen een kaartje en zien hoe het mannetje de combinatie in beweging zet en het de heuvel op duwt.
"Around-n-Over. Erden Eruç, Chief Exploration Officer"
"Wat zeg je?"
"Dat staat er op z'n kaartje. Hij heeft ook een site... natuurlijk...
http://around-n-over.org".

Dick en Els
Vijftien jongens en meisjes...

Op 15 juli, op de Alaska Highway, tussen Destruction Bay en Burwash Landing genieten we voor het eerst sinds heel, heel lang van een fantastische rugwind. We halen fluitend vijfendertig in het uur. Dan zien we aan de horizon een goep fietsers naderen. De vlaggen die ze gemonteerd hebben knakken bijna af, zo diep zijn ze omgebogen. Voor deze vijftien jongens en meisjes uit Massachusetts en New Hampshire hadden we die dag heel veel respect. Zo jong nog en dan de motivatie op kunnen brengen om tegen de storm in ruim honderd kilometer te fietsen. Chapeau!

De Mitchells, Erden Eruc, vijftien Amerikaanse tieners... allemaal heel indrukwekkend. Maar het verbleekt toch wel bij de ontmoeting die we op de Robert Service Campground in Whitehorse hadden met Raphael Furrer. Raphael mist namelijk, na een auto-ongeluk dertien jaar geleden, zijn linkerarm en linkerbeen.
Toch fietst hij rond de wereld.
Op een doodgewone fiets.
Niks bijzonders.
De enige aanpassingen heeft hij zelf gemaakt (beide remmen en versnellingscommandeurs aan de rechterzijde van het stuur gemonteerd).
Nadat we onze verbazing een beetje te boven waren hadden we natuurlijk honderd vragen.
"Hoe doe je dat wanneer je een lekke band hebt?", "Een ketting aanponsen... daar heb je eigenlijk drie handen voor nodig... hoe doe jij dat?", "Tent opzetten... ook zoiets... lukt dat allemaal?"
In de twee dagen die we met Raphael optrokken verbaasde hij ons meer en meer. Door het gemak waarmee hij zich bewoog viel het de meeste mensen pas in tweede instantie op dat Raphael zo zwaar gehandicapt was.
Maar wat ons het meest verbaasde was dat er nog geen organisatie was die deze opmerkelijke jonge vent een beetje sponsort. Heeft AGU geen vertegenwoordiging in Zwitserland?

Dick en Els
"Hoe doe je dat wanneer je een lekke band hebt? Ik kan dat nog niet eens met twee handen". Raphael heeft een aluminium kist in z'n BOB-trailer gemaakt. Deze kist (waterdicht) is in Alaska ook nog 'ns handig als 'bear-box'.