Texas, New Mexico, Colorado... rocky mountains

Four seasons in one day

Dick en Els

Zaterdag 5 april, half zeven in de ochtend. We staan naast ons bed en kleden onszelf aan. Voor allebei zijn er nieuwe schoenen en een nieuwe fietsbroek... dingen waar je doorgaans een heel goed humeur van krijgt. Maar vandaag werkt het niet. We zijn allebei een beetje droevig. In de voorbije twaalf dagen hebben we het bij onze vrienden Charlie en Kamala zo ontzettend naar de zin gehad dat het onvermijdelijke afscheid ons zwaar valt.
Eigenlijk hebben we nog geen zin om te fietsen en we zouden het helemaal niet erg vinden wanneer we er nog een heerlijke dag aan vast zouden plakken.
Een echte relaxdag.
Want net als altijd zijn onze 'rust'dagen in El Paso echte 'werk'dagen geweest. We hebben allerlei reparaties aan onze uitrusting en kleding uitgevoerd, onze dagboeken bijgewerkt, een website gemaakt, de administratie bijgewerkt, plannen gemaakt, de route voor de komende maanden uitgestippeld... twaalf dagen lang hebben we hard gewerkt. Het zou heel leuk zijn wanneer we die periode met een leuke ontspandag zouden kunnen afsluiten.

Charlie en Kamala zijn ook wakker. Er geurt koffie en Charlie heeft een tip voor vanavond:
"At fifty-five miles cycling from there is a camping. It is six dollars... and they have a free breakfast!"
Hij tekent de plek op onze kaart aan en daarna vraagt Kamala of we trek hebben in pancakes.
"Sure!"
"How many would you like?"
"Three... four... may I check my e-mail before we go?"
"Sure!"

Wanneer de computer is opgestart klinkt er een waarschuwingssignaal. Uit de keuken horen we de stem van Kamala...
"Ooops... that's the weatherbug. There's a weather alert. Click the bug in the bottom line... see what it says".
Er komt een venster op waarin het weerbericht staat. Een stormwaarschuwing. In de middag zal er een zandstorm over dit deel van Te xas schuiven. Er worden windsnelheden van 50Mph verwacht... uit het noordwesten.
"Fifty miles per hour... from the north west? Well... I don't think you two wanna be riding against these winds. Why don't you wait 'till tomorrow?"
We kijken elkaar aan.
Els lacht.
"OK... we'll stay!"
"Good! Then we can go on a cycling tour together. That will be fun!"

Een half uur later zitten we dan toch op de fiets. Op de tandem! Voor ons allebei is het de eerste keer dat we op zo'n vreemde fiets zitten. Els als 'stoker' achter de brede rug van Charlie en ik als captain van de fiets met Kamala achterop.
Op de tandem!

Dick en Els
Als het rijden op een tandem het dichtst komt bij het hebben van sex, zonder het hebben van sex... is dit dan een soort van vreemdgaan?

Het gevoel op een fiets te zitten en niet meer alle beslissingen alleen neemt is voor ons allebei heel vreemd. Je moet communiceren, zeggen wanneer je gaat schakelen en remmen en wanneer je eventjes je benen wilt stilhouden. Allemaal dingen die je op een gewone fiets d oet zonder daar ook maar een seconde over na te denken. Je moet ook over andere dingen nadenken. Zo kun je bijvoorbeeld niet meer ongestraft een wind laten wanneer je voorop zit.
Charlie en Kamala beschrijven het fietsen op een tandem als 'dansen', of 'de manier om sex te hebben zonder sex te hebben'(!). Voor wat dat laatste betreft prefereren we toch liever 'the real thing' en voor wat het dansen betreft hebben we een te pijnlijk verleden. Zonder de verwarring die deze vergelijkingen teweeg brengen is het fietsen op een tandem gewoon leuk... een dag. Maar we zouden er nooit mee gaan reizen. Het idee om geen moment meer alleen te zijn is te benauwend.

Dick en Els
De woestijn staat nog steeds in bloei.

De volgende dag vertrekken we dan toch uit El Paso. Ons lange verblijf heeft onze plannen enigszins gewijzigd. Aanvankelijk hadden we het plan om terug te fietsen naar Silver City, daar de Great Divide Mountain Bike Trail op te pikken en verder over onverharde paden naar het noorden te rijden. Nu kiezen we voor een meer directe en snellere route naar het noorden. We rijden door de Rio Grande Valley naar Truth or Consequences, Albuquerque en Santa Fe richting Abiquiú en snijden daarmee een heel stuk af.
Tijdens het fietsen blijkt dat onze nieuw gekozen route over de Camino Real loopt, de historische route waarlangs de Spaanse kolonisten in de veertiende eeuw vanuit Mexico de Verenigde Staten binnenkwamen.

Dick en Els
Beelden langs de Camino Real. 'Scenic Markers' en verlaten wegen. Een klein deel daarvan gaat ook over de (al bijna even) historische 'Route 66'.

De Geschiedenis van de Camino Real
Op 25 januari 1598, toen Don Juan de Onate y Salazar (1552-1626), de zoon van een zilvermijneigenaar uit Zacatecas, de stad Santa Barbara achter zich liet, aan het hoofd van een karavaan die bestond uit 600 kolonisten, een dozijn Fransiscaner paters, 83 zwaarbeladen wagons en 7000 stuks vee en de barre woestijn van Chihuahua introk, op weg naar la tierra adaentro (het binnenland), leek zijn missie gedoemd te mislukken.
De karavaan, die langer was dan zeven kilometer, bewoog door het landschap met een snelheid die vaak niet hoger lag dan tien, twaa lf kilometer per dag.
Water was schaars. In de lente was de hitte bedwelmend.
De verkenners van de groep leidden de karavaan op 20 April naar de oevers van de Rio Grande, ongeveer twintig kilometer stroomafwaarts van de plek waar nu El Paso ligt. Tien dagen lang, volgden ze de oever stroomopwaarts. Toen, op 30 April, liet Onate de karavaan halt houden, om het nieuwe land - en al haar bewoners - in bezit te nemen voor Philips II, de koning van Spanje. Hij liet de kolonisten rusten, dankte God, om daarna een groots feest te geven.
Bij el paso (een smalle doorgang in de bergen) staken ze over naar de noordoever van de Rio Grande en volgden de rivier stroomopwaarts naar wat nu New Mexico heet.
Via de oude Indiaanse paden die ooit Noord America en Mesoamerica met elkaar verbonden bereikte de karavaan Teypana Pueblo, waar de kolonisten hartelijk verwelkomd. Ze vervolgden hun trektocht langs de oevers van de rivier naar Santo Domingo Pueblo om daar af te buigen naar het noordoosten en een omtrekkende beweging te maken rond het driehonderd meter hoger gelegen vulkanische plateau van La Bajada. Langs de plek waar later de stad Santa Fe zou ontstaan trok men naar het noordwesten. Daar begon de afdaling naar de huidige Espanola vallei, het laatste deel van de reis. Op 11 juli 1598 arriveerde de k aravaan bij het indianendorp O'Ke, op de plek waar de Rio Chama in de Rio Grande stroomt. Men verjoeg de oorspronkelijke bewoners, gaf de plek de naam San Juan de los Caballeros en een paar weken daarna verjoeg men ook de indianen een een nabijgelegen dorp. Die plek werd San Gabriel de Yunque-Otique gedoopt. Dit dorp werd de allereerste Spaans koloniale hoofdstad en Onate de allereerste Spaans koloniale gouverneur in dat wat nu de USA is.
In 1609 liet de opvolger van Onate, Don Pedro de Peralta, een nieuwe hoofdstad bouwen... Santa Fe.

Het koloniale leven was extreem zwaar. In het begin werden de brieven van thuis, geld, goederen, wapens, munitie en versterkingen eens per drie jaar aangevoerd via door ossen en muilezels getrokken karavaan van huifkarren die door miliutairen begeleid werd. De eerste karavaans werden betaald door de kerk, met als logisch gevolg dat de aard van de lading hoofdzakelijk bestond uit kerkelijke waren. Met latere karavaans werden meer praktisch noodzakelijke goederen gebracht en nog weer later ontstond er ook handel tussen Mexico en New Mexico. Nadat de Spanjaarden er hun fabriekjes en mijnen geopend hadden werden er zaken als huiden en zilver geëxporteerd naar het zuiden en vandaar naar Spanje. De oorspronkelijke, achttienhonde rdvijftig kilometer route, die Onate vanuit Chihuahua had afgelegd was de enige verbinding van de kolonisten met hun thuisland, hun enige levensader. Het is de oudste (en gedurende een paar eeuwen de langste) Europese weg in Noord Amerika. De route kreeg het predikaat 'koninklijk' - Camino Real - en gedurende 223 jaar werd koloniaal New Mexico langs deze weg in leven gehouden.

Via de Camino Real ontvingen de kolonisten zaden voor tarwe, gerst, kool, uien, radijs, meloenen en fruitbomen. Vanuit Mexico kwam er zaad voor chili's, bonen, tomaten en fruitsoorten die in het koudere noorden konden groeien. De kolkonisten brachten hun eigen taal mee, hun Godsdienst, wetten, plichten en rechten. Het waren deze dingen die grote invloed hadden op de relatie tussen de kolonisten en de oorspronkelijke bewoners van het nieuw ontdekte land... de indianen.
Via de Camino kwamen er ook houten mallen waarmee de kolonisten de kleistenen konden maken waarmee ze hun huizen en kerken bouwden. Het bracht een revolutie teweeg in de indinaanse woningbouw en veranderde hun levensstijl.
Er kwam landbouwgereedschap van metaal zoals zeisen en ploegen, hamers, bijlen en zagen.
De kolonisten namen hun eigen vee mee... Churro schapen uit Mexico... kippen, melkvee.
En natuurlijk bracht men ook ziektes mee... relatief onschuldige ziektes waartegen de indianen niet bestand waren... waterpokken... mazelen... rode hond.

Toen de indianen, na een eeuw lang onderdrukking door de kolonisten, zich uiteindelijk gingen verzetten (de opstand van Pueblo in 1680), vluchtten de kolonisten die het bloedbad hadden overleefd onder leiding van Antonio de Otermin via de Camino Real terug naar Mexico. In 1692 gebruikte Generaal Diego de Vargas Zapata dezelfde weg om met zijn troepen Santa Fe te heroveren en zodoende het nieuwe land opnieuw te bezetten.

Na de onafhankelijkheid van Mexico, in 1821, werd de Camino Real de belangrijkste handelsroute met de VS. Vijfentwintig jaar lang ging het goed. De handel bloeide en de Spaanse en Noordeuropese kolonisten bevochten hun gezamelijke vijand (de indianen) met wapens die via de Santa Fe Trail vanuit het noorden en vanuit het zuiden via de Chihuahua Trail (de nieuwe naam voor de Camino Real) werden aangevoerd. Toen, in 1846, brak de oorlog tussen Mexico en de VS uit. Generaal Kearny en zijn Army of the West bezette New Mexico via dezelfde weg die de kolonisten hadden aangelegd.
In de daaropvolgende twintig jaar bouwde het Amerikaanse leger verschillende forten langs de beide routes. Niet lang daarna werd de aanleg van de Atchison-, Topeka- en Santa Fe Railroad tussen Santo Domingo Pueblo en El Paso hadden voltooid en daarmee werd het laatste hoofdstuk van de geschiedenis van de Camino Real een feit.
Nu is het nog slechts een toeristische route langs de Rio Grande. De borden langs de weg geven historische feiten weer vanuit het Amerikaanse standpunt.
Het land is veilig, de indianen zijn verdreven.
Prijs de Heer!

Dick en Els
Beelden uit New Mexico... Chili's hangen er te drogen in een deuropening, de huizen en kerken zijn er Mexicaanser dan in Mexico zelf en de zonsondergangen adembenemend.

Dick en Els
De route volgt de oevers van de Rio Grande en gaat dwars door indianenreservaten. In het geërodeerde langschap zijn de meest prachtige vormen uitgesleten... zoals dit 'aanbeeld', vlak bij Tesuque.