Dwars door Tijuana loopt een grens

Oh to be back in the land of Coca-Cola

Dick en Els

Langzaam maar zeker wordt het lijntje dat we op de wereldbol trekken langer. Met nog slechts zeven maanden te gaan staan we aan het begin van onze voorlaastste etappe... van San Diego naar El Paso en van daar - langs de Continental Divide - naar Alaska. Een afstand van nog ruim achtduizend kilometer dwars door de USA en Canada, waarvan het meeste over onverharde wegen.
De eerste hindernis die we daarvoor moeten nemen is het aanvragen van visa voor een langer verblijf in de VS. Want omdat we langer dan drie maanden nodig hebben om de grens met Canada te bereiken kunnen we niet volstaan met een groen I-94 formulier maar moeten we een visum. En sinds de gebeurtenissen op 11 september 2001 is er in de VS nogal wat veranderd.

 We zijn in Tijuana en staan voor het hek van het Amerikaanse consulaat. We moeten onze bagage afgeven, gaan door een metaaldetectiepoort, worden gefouilleerd en komen daarna op een overdekte binnenplaats terecht waar, in een theateropstelling, een paar honderd stoelen staan. We zijn niet alleen maar we zijn wel de enige blanken. Een stuk of zestig Mexicanen en zeker twintig Chinezen zijn voor ons. Iedereen heeft voor deze belangrijke dag z'n beste kleren aangetrokken en de schoenen gepoetst. De mannen zijn allemaal keurig geschoren, de vrouwen zijn naar de kapper geweest en de kinderen hebben nette trainingspakken aan. Wat we hier voor ons zien is niet echt een doorsneebeeld van de Mexicaanse samenleving.
De stemming is als die in de wachtkamer van een dokter of tandarts. Er wordt gefluisterd, licht gekucht en door papieren gebladerd. Een klein meisje dat vrolijk heen een weer huppelt wordt bezorgd door de moeder op schoot genomen.
Langs de rand van de wachtruimte staan tenminste vijf bewakers. Ze kijken zo nors mogelijk, waarschijnlijk in een poging om de ernst en belangrijkheid van hun functie aan te geven.
Is zoiets nu een vak of is het een baantje?
In de praktijk is het niet veel meer dan met je handen op je rug boos in de ruimte kijken.
Daarvoor hoef je niet lang te studeren, dunkt me.

We zijn aan de beurt. Als laatste van een groepje van tien mogen we naar binnen. Daar worden we in een rij geplaatst die naar een balie leidt waarachter een Mexicaans meisje zit die de ingevulde I-154 formulieren controleert en met een digitale camera een pasfoto maakt.
Dus de pasfoto's die we deze week hebben laten maken waren niet nodig geweest..
Het meisje achter de balie kijkt al even nors als de jongens van de bewakingsdienst. Ze controleert onze formulieren en het betaalbewijs dat we bij de bak hebben gekregen toen we de tweehonderd dollar storten die een visa-aanvrage hier in Mexico kost. Ze tikt onze namen en paspoortnummerss in het computersysteem en vraagt of we in de camera willen kijken.
Klik.
Klaar.
Even later staan we in de wachtruimte.
"Wat is er nu gebeurd?"
"We zitten in het systeem en ze hebben onze foto. Nu moeten we wachten tot we aan de beurt zijn voor het interview"
"Interview?"
"Ja... het 'intake-gesprek'. Heb je die andere twee loketten gezien?"
"Waar die blanke vrouwen achter zate n?"
"Ja..."
"Die leuke blonde en die strenge?"
"Ja... met een van die twee krijgen we een gesprek".
"Een gesprek?"
"Ja. Ze willen weten waarom we langer dan drie maanden in de VS willen blijven en hoe we dat denken te gaan betalen".
"Dus die vrouwen gaan beslissen of we een visum krijgen?"
"Lijkt me niet. Ik denk toch niet dat zo'n baliemedewerkster zoiets op haar eentje beslist".

Een uur later worden we geroepen. En natuurlijk hebben we de pech om niet in de rij terecht te komen die naar het loket voert waarachter het meisje met het vrolijke gezicht en de blonde krullen zit. Onze rij voert naar het loket met de vrouw met het strakke mantelpak, de vlinderbril en het opgeknotte haar.
Wanneer we aan de beurt zijn kijkt ze on met ijskoude ogen aan en snuift.
"Yes..."
"We come to apply for visa"
"Of course... what else could you possibly want. Can I have your papers..."

Nu, van zo dichtbij, zien we ook dat ze een pukkel op haar wang heeft en valse nagels die zeker twee centimeter te lang zijn. Ze screent het I-154 formulier met de antwoorden op de vele tientallen vragen, ze bladert door de paspoorten, snuift, en kijkt ons misprijzend en geërgerd aan. Dan neemt ze de paspoorten tussen duim en wijsvinger, wappert er mee en haalt diep adem...
"Where are you from?"
"The Netherlands, Europe".
"I know The Netherlands are in Europe... tsss. What is the purpose of all this... you don't need visa! Holland is in the EC. You are on the Visa Waiver Program"
"We know... but we do need a visa! We are traveling around the world on a bicycle and we are on our way to Alaska..."
"On bicycle?"
"Yes... we are traveling by bicycle...".
"It's very cold in Alaska. I doubt if you could ride a bicycle there. I've never heard of such things".

Haar stem is koud en bits. Ze slaat de paspoorten dicht en kijkt ons aan.
"We have traveled trough forty countries already. The reason we need a visa for the USA is that..."
"You don't need a visa... you are from the EC... I told you that already. You are on the Visa Waiver program. You need an I-94 and you can get that on the border. There's no need for you being in here wasting our time. Goodbye!" Ze wuift ons weg en wenkt de Chinese familie achter ons naderbij te komen.
"Excuse me... we do need a visa. You see..."
"No you don't need a visa! Next!"
"An I-94 will only give us access for three months and we need more time to reach the Canadian border. That is why we need a visa... because we will be in the US for a longer than three months".

Ze fronst haar wenkbrouwen, denkt even na en neemt de paspoorten terug.
"Where do you live?"
"We live on the road".
"What is your home country?"
"The Netherlands".
"In that case I cannot issue a visa to you either. Visa need to be applied for in the country of residence. If you want a visa for the USA you need to apply for one in your home country. Here we can only issue visa to people that have a legal address in Mexico".

Opnieuw schuift ze de paspoorten en de aanvraagformulieren onder het glas door. Opnieuw wuift ze ons weg en opnieuw vraagt ze aan de Chinezen achter ons om naar voren te komen.
"Excuse us, please... you mean that we have to fly back to Holland to apply for a visa?"
"Yes... that is exactly what I mean. I cannot help it. These are the rules and I don't make them. Next!"

De Chinezen staan inmiddels weer naast ons.
"Where do we get our money back?"
"Your money back?"
"Yes the two hundred dollars that we paid for the application..."
"You don't get them back. They were for the application and your application has just been refused by me. There is no refund. Next!"

De Chinezen achter ons zijn al drie keer voor niets naar voren gelopen en weten nu niet meer wat te doen.
"But this is ridiculous... there must be a different way. How do the other long time travelers get a visa?"
"They apply for it at forehand, from their home country I suppose".
"But we have left our home country almost three years ago. I even got a new passport in the mean time…".

Opnieuw neemt ze de paspoorten op. Ze zucht en begint er in te bladeren. Ze kijkt naar de stempels en dan zien we de starre uitdrukking op haar gezicht langzaam veranderen. Ze schuift een van de paspoorten opengeslagen naar voren en vraagt...
"Why did you get a new passport in Colombia?".
"Because the other expired".
"I see... hmmmm.... where is this stamp from?"
"This is.... eh.... Argentina. Argentina, November 2000".
"OK... well... listen... I will go and ask my superior of ficer if I may give you a one entry visa with a note. I am quite sure it will be refused as well because it is not according to the rules. You have to aply in Holland. You go sit there and wait".

We gaan op een bankje zitten, de vrouw verdwijnt met onze papieren achter een deur en de Chinezen kijken ons beschuldigend aan.
We halen onze schouders op.
Een half uur lang gebeurt er niets. De andere rij, die van het meisje met het vrolijke gezicht en de blonde krullen, wordt in rap tempo korter en korter. We zien haar glimlachend een paar vragen stellen, hier en daar een aantekening maken en routineus stempels geven. Alle Mexicanen en Chinezen uit haar rij gaan met met een opgelucht gezicht weer terug naar de wachtruimte.
In onze rij wordt gezucht en gesteund.
En er wordt verwijtend naar ons gekeken.
Niet alleen door de Chinezen maar ook door de Mexicanen.
We zien hoe deze zuchtend van het ene op het andere been gaan staan, hoe ze op hun horloge kijken.
Onze magen knorren.
Hoe lang zijn we hier inmiddels al? Vijf uur?
Dan wordt er op het glas van het loket getikt. De vrouw is terug en wenkt ons. Haar gezicht staat opnieuw streng en we vrezen het ergste. Ze kijkt ons niet aan en schraapt haar keel...

"OK... here's the deal: You both w ill get a one entry visa for six months. A visa with a note. The note says that you're enroute to Alaska. You will need to carry a written itinerary with your route in your passport to prove you're heading towards there. If you will be caught traveling in another direction you might be in problems. If you will leave the US you will automatically loose you visa. On top of that... because you are on the Visa Waiver Program... you will need to get an I-94. And you will also need to get an I-94 when you're entering into Alaska from Canada".
"Thank you ma'm! Very kind of you to go and ask you supervisor".
"I'm only doing my job. I simply don't want any new terrorists in the country. I don't want any new bombings... I don't want another 9-11... you understand?"
"We understand ma'm".
"Your visa will be ready here a t three o'clock this afternoon. You will need to cross the border tomorrow. Is that clear?"
"Yes ma'm".
"Have a safe trip".


Dick en Els

Even later staan we buiten en kijken we elkaar aan.
"Wat een bitch was dat zeg!"
"Waarom veranderde ze ineens van gedachten?"
"Geen flauw idee... geen flauw idee".
"Volgens mij had ze het idee van zichzelf dat ze in haar eentje de verantwoordelijkheid droeg om alle toekomstige terroristische aanslagen te verijdelen".
"Geen idee... we krijgen visa, dat is het belangrijkste!
Oh.. to be back in the land of Coca-Cola!"

Dick en Els
Aan de andere kant van de grens slaan we zo snel mogelijk rechtsaf. Het is schitterend weer en we hebben het geluk dat we vroeg zijn en dus niet naar San Diego hoeven te fietsen voor onderdak. In plaats daarvan rijden we via Otay door de prachtige Telegraph Canyon naar Barret Junction. We genieten van elke kilometer.

Dick en Els
Twee dagen lang rijden we door de prachtige bergwereld van Zu id Californie naar het oosten. Op de ochtend van de derde dag geeft de hoogtemeter twaalfhonderdzestig meter aan. Het landschap is veranderd. De begroeiing is verdwenen. Onze wereld ligt bezaaid met grote keien. Net zo groot - of groter dan - we in het Cataviña Boulder Field op Baja California gezien hebben en heel indrukwekkend.

Dick en Els
We rijden door de wondere Amerikaanse wereld, het land van de Stars en Stripes en van Coca-Cola. Het land waar alles mogelijk is...

Dick en Els
Je kunt er bijvoorbeeld je oude auto aan Jezus geven. Dat is mooi. Maar Amerika is ook het land waar alles 'wegwerp' is. Het nieuwste op dat gebied: Wegwerpkunstgebitten! One size fits all, je hoeft nooit meer te poetsen en iedere set is goed voor 24 uur. En dat in Amerika alles mogelijk is werd ons bevestigd toen we door deze auto werden ingehaald... cool!

Dick en Els
Onderweg van San Diego door het zuiden van California ontde kten we hoe 'landelijk' deze supermacht nog is. Leegstaande antiekwinkels en verlaten fabrieken.

Dick en Els
Onze route loopt parallel met die van de Union Pacific Railroad. Iedere trein die ons passeert heeft ongeveer honderddertig wagons en op elke wagon twee containers. Ze worden door vier of vijf reusachtige locomotieven door het desolate landschap getrokken.

Dick en Els
Onze weg, de frontage road die naast de Interstate Highway 10 ligt, maakt onderdeel uit van de Southern Tier, de fietsroute van Adventure Cycling die de oostkust van de VS met de westkust verbind. Met de wind in de rug maken we lange dagen en veel kilometers.

Dick en Els
En het is lente! Voor het eerst sinds jaren heeft het geregend. Sommige zeggen voor het eerst sinds vijf, anderen houden het op een droogte van tien jaar. Maar dat het geregend heeft laat zich meteen merken. De woestijn staat spetterend in bloei!

Dick en Els

Dick en Els
Weidse velden vol met prachtige gele klaprozen, met in de bermen reusachtige bossen gele en oranje bloemen. Wilde margrieten, lupines... twee weken lang rijden we door een kleurboek.

 

Dick en Els
Het zijn niet alleen de wilde bloemen waar we verrukt over zijn. Dankzij de overvloedige regen staan ook de cactussen overal in bloei.

Dick en Els
In Picacho State Park, Vijftig kilkometer ten westen van Tucson, Arizona, pauzeren we voor een wandeling. Ook hier staat alles in bloei.

Dick en Els
Saguaro-cactussen (de cactussen die we kennen uit de cowboyverhalen) worden tot vijftien meter hoog.

Dick en Els
Even ten westen van Las Cruses, New Mexico ontdekten we op een parkeerplaats deze reusachtige Roadrunner. Het gevaarte is door een lokale kunstenaar gemaakt uit langs de snelweg gevonden afval. De zwarte kleuren zijn hoofdzakelijk repen autobanden, onder de staart zit een omgekeerde emmer en de witte borst is gemaakt van... sportschoenen.

Dick en Els
En ergens onderweg passeren we de Continental Divide, de waterscheidingslijn die van noord naar zuid over het Amerikaanse continent loopt. Het regenwater dat aan het oosten van die lijn valt stroomt naar de Atlantische Oceaan, dat wat westelijk van die lijn valt komt uiteindelijk in de Stille Oceaan terecht. In de komende drie maanden van onze reis, op onze weg naar boven, zullen we deze lijn regelmatig gaan kruisen... over de ruggegraat van de Rocky Mountains naar het noorden!